Duikforum Duikforum Uit fouten leren Belgian Diver Goes Dutch (antwoord aan Duikelaar)

  • Belgian Diver Goes Dutch (antwoord aan Duikelaar)

     N2Junkie reageerde 15 jaar, 11 maanden geleden 22 Leden · 26 Berichten
  • Peter

    Deelnemer
    8 juni 2005 om 19:09

    Om maar meteem met de deur in huis te vallen : mijn excuses aan de lezers die door de titel boven dit werk misleid werden want dit is geen stukje over Hollandse sexspeeltjes of kamasutra standjes en ik wil het ook niet hebben over de welbekende -allicht onterecht aan onze Noorderburen toegedichte- manier om iemand mee uit te vragen zonder kosten te moeten maken…, neen ik zal het meteen maar ootmoedig toegeven: deze jongen heeft de grote stap gewaagd !

    Jarenlang heb ik rondgeploeterd in Belgische steengroeves waarin de volgelingen van Jaures tientallen jaren geleden hun hamers en beitels achterlieten toen ze op hun veertigste -zeer tegen hun zin- verplicht met pensioen moesten gaan. Eén keer per jaar wordt ik zelf ook verlost van mijn titanenarbeid en mag ik samen met een paar duizenden would-be duikers visjes gaan bekijken in Spanje of Egypte.
    En met ondertussen denk ik zo’n 400 duikjes in deze wateren (of ze nu in dat logbook met vislogo van 25 Euro gekrabbeld zijn of niet doet er toch niet echt toe) dacht ik : this is it ! Ik ben nu echt wel een ervaren duiker…

    Hoewel, afgelopen zomer ben ik toch gaan twijfelen aan mijn kwaliteiten. Toen ik een hoogblonde, boomlange, blauwogige, gespierde Nederlandse Enobe-duiker, Dick, op de duikboot in Hurghada over mijn duikervaring vertelde, keek deze me met een meewarige glimlach alsof ie een stuk Beemsterkaas tussen de tanden had aan, en vertelde me met veel begeestering over zijn duikersparadijs : Goessas. Even dacht ik dat hij het op zijn Nederlands had over Rosas, een populaire Noord Spaanse badplaats waarnaar uitgeprocedeerde Nederlanders 1 keer per jaar verbannen worden, inclusief sleurhutten, kratjes Heineken en WC-papier.

    Toen even later een Westvleutse Nee-loser, Roger, die op een of andere manier ook aan boord was geraakt, me al even meewarig aankeek en me probeerde duidelijk te maken dat het niet ging over Spanje of het parfum Eau de Rochas moar euver “tsasfanhoes” en de plee van een of andere Putti, ging er bij mij toch een lichtje branden…. Waarschijnlijk hadden zij het over de voor ons commercieduikers grootste nachtmerrie aller duikplaatsen : doosterschelde…

    Ondanks mijn redelijk aansluitende dubbel 7mm die ik als instructeurswatje goed kan gebruiken in Egyptisch water van 27graden, moeten mijn Hollandse en mijn Westvleutse kompanen toch gemerkt hebben dat het schaamrood opsteeg van mijn middenrif naar een plek achter mijn oren, en voor ik het wist was ik vertrokken voor een uurtje babylonische spraakverkrachting en heldenverhalen over 40/40 duiken, stijgoefeningen vanop 57 meter in de vaargeul en nog wel wat meer van dat fraais…
    Mijn oergesellige maatjes besloten toen dat ze van mij absoluut een echte duiker moesten maken want er was toch wel enige hoop op genezing dachten ze.
    Ik werd ter plaatse vrijgesteld van de volgens hen nochtans absoluut aan te raden Pentorstage of zoiets en moest en zou met hen een fantastische doopduik in doosterschelde gaan maken op zoek naar sepeljassen, een blijkbaar uniek fenomeen in Doosterschelde.

    En zo geschiedde.

    Op een onzalige zondagochtend, putje lente, bleirde Marco Borsato me wakker rond het uur dat de hanen beginnen te kraaien. Mijn nieuwe buddy’s hadden me namelijk verteld dat hun exclusieve duikersparadijs Hoesas maar twee keer één uurtje per dag geopend was, en toevallig was dat vandaag tussen 0730 en 0830 (AM wel te verstaan).
    Ach, ik snapte niet helemaal waarom de zon en de maan blijkbaar een grotere invloed hebben op Nederlands water dan bijvoorbeeld op het zilte nat in Marsa Alam, maar tja, ik was dan ook een niet-ingewijde…
    Gelukkig had ik de vorige avond mijn uitrusting in de auto geladen en mijn op aanraden van mijn nieuwe buddys speciaal voor de gelegenheid gekochte extra uitrustingsstukken al klaargelegd : acht kilo extra lood, een vlammende salami, signaalboei genaamd, een buddylijn van 4 meter, een blinkend Crocodile Dundee mes en last but not least 2 extra kniebeschermers tegen de oesters.
    Volgens mijn buddys allemaal broodnodige ingredienten voor een geslaagde en veilige Oosterscheldeduik.

    Ik had er geen idee van of ik ondertussen de Moerdijk gepasseerd was of niet, in ieder geval stond ik om 0600 (nog steeds AM, zo slecht navigeer ik dankzij Tom Tom nu ook weer niet) gepakt en gezakt ergens in Nederland aan een parking met de zoete naam ‘t Scheld.
    In Belgie hebben we de goede gewoonte om –zeker op een zo onzalig uur- ergens af te spreken waar er wat koffie kan getankt worden. Niets van dat alles te vinden op de betonnen vlakte van parking ‘t Scheld maar dus wel goed voor de portemonnee van Dick die me al stond op te wachten.
    We moesten ons haasten zij ie want hij had per ongeluk een kwartier te veel opgeteld bij het half uur dat hij moest aftrekken van het getij dat 25 minuten te laat genoteerd stond in het getijdenboekje dat 17 minuten verschil berekende met de waterstand op het internet…
    Tja, hij was zelfstandig loodgieter, geen wiskundeleraar….

    Blijkbaar had Roger minder moeite gehad met de berekening want toen Dick en ik uiteindelijk aankwamen bij het duikersmekka Hoesas stond hij al in vol ornaat op ons te wachten. Niet dat wij hem meteen hadden opgemerkt tussen de naar schatting 500 andere auto’s, maar mijn Sharan volgekleefd met PADI, SSI, NAUI en IDEA logo’s viel nogal op tussen de andere vehikels.
    Eenmaal uitgestapt zag ik ook niet direct de duikplek, tenzij het tuinvijvertje wat verderop een soort geheime ingang was…meteen kreeg ik van mijn twee kompanen bezorgde blikken : je bent toch wel in goede fysieke conditie hé want het is nog een heel eind tot aan de duikplaats ?
    Tja, een dikke twee kilometer stappen tussen de rijen auto’s door kon er nog wel bij…

    Toen ik begon op te tuigen sloeg de wanhoop bij Dick en Roger helemaal toe : “waddebie in chotsnaam te soeken met naaitrox 36 in de Schelde jonkie ???? We sitten hier niet op een plekkie dat moar tot vuftien meters goat oar….wij doens hier duikkies tot sekers 50 meter en als het effie kan nog wel wat dieper ook …wegberche moar dat techiegetoe…”

    Dacht ik net te bewijzen dat ik mijn duurverdiende Nitrox-Instructeursbrevet niet zomaar gekregen had, blijkt deze duikplek volgens Dick toch wel 20 meter dieper te zijn dan wordt vermeld in de Zeelandgids… gelukkig had hij nog extra materiaal en fles bij en met de geleende spulletjes op mijn rug trokken we dan toch richting duikplaats.

    Ondertussen waren de meeste duikers al terug uit het water wat ik toch enigszins vreemd vond, maar volgens mijn buddys kon het helemaal niet zoveel kwaad om buiten het getij te gaan duiken, het zou alleen wat harder stromen, maar ik had toch een goede conditie ?

    Na nog tien minuten palaveren over hoe je nu best met drie aan een buddylijn van vier meter moet bengelen, besloot Roger zich op te offeren en werd mijn lot en pols enkel verbonden met die van hem, Dick zou in onze buurt blijven.

    Eindelijk gingen we kopje onder en de zichtbaarheid viel mee : toch wel een kleine meter, maar ja, als je sommige steengroeves gewoon bent…Als een waterwindhond ging het nu richting rechtdoor en onder mij zag ik inderdaad de beloofde anemonen, kreeften, steenbolken in een flits voorbij trekken. Plots deed Dick ons teken te stoppen. Rondom ons was er alleen een vlakte met pekzwart zand te bespeuren. Als een kind zo blij toonde Roger me zijn computer tussen de wolken opwarrelend slijk: 50,3 meter ! Mijn commercieel hart bonkte als gek want had ik hier geen federatielimiet overschreden ???

    Ik vroeg me al af waar de beloofde “special” met sepeljassen bleef toen Roger me opnieuw op sleeptouw nam, al voelde het aan alsof hij daarvoor niet al te veel inspanning moest doen. Met een rotvaart ging het naar rechts, terwijl Dick bij de briefing toch gezegd had dat we na 50 meter naar links zouden gaan ?

    Ondertussen hing Roger als een vlag te wapperen aan onze buddylijn en was Dick achter ons uit het zicht verdwenen.
    In een opwelling begon ik mijn signaalboei te ontrollen zodat Dick deze eventueel zou kunnen zien en vastgrijpen en ons zo alsnog zou kunnen volgen, maar tot mijn verbazing greep Roger mijn Dundeemes –hij was het zijne vergeten- en probeerde het touw van de boei door te snijden. Hij had zich echter misrekend , het inoxstaal hakte in op signaalboei én buddylijn en weg waren signaalboei en Roger…

    Op goed geluk kroop ik op handen en voeten zelf nog wat verder over de bodem (daarom moest ik dus 8kg extra lood aan…). En toen ik even later nog eens goed om me heen keek, bleek ik tot mijn verbazing in het gezelschap van tientallen kreeften en een paar sepeljassen.

    Tja, eindelijk zag ik dus deze beestjes, en vermits we geen verliesprocedure hadden afgesproken besliste ik om niet naar boven te gaan en nog wat van de schoonheid om me heen te genieten, hoewel ik me toch afvroeg hoe die voetbalnetten hier terecht waren gekomen.
    Op 1 of andere manier kwam ik toen bij een ronde opening met een soort naar binnen toe openende klep met koorden erin geweven. Ik trok de hoepel naar me toe en dook er kwiek onderdoor, er voor zorgend dat mijn fles en ontspanner niet bleven hangen. De kreeften en sepeljassen volgden me jammer genoeg niet.

    Ondertussen was ik toch al een half uurtje aan het duiken en de 19° werden me wat fris. Naar boven dus en tot mijn grote blijdschap bleek ik precies ter hoogte van mijn auto uitgekomen te zijn. Van precisienavigatie gesproken….
    Nog vijftig meter kruipen op handen en knieën over de oesters (gelukkig had ik mijn kniebeschermers aan) en…. daar was de veilige thuishaven…
    Toen ik me een half uur later had ontdaan van mijn alaam en ik bij het genot van een welverdiende borrel stond na te genieten, begon ik me toch af te vragen waar Dick en Roger bleven.
    In de verte zag ik nog een politie-brandweer-en ziekenwagen maar het grootste deel van de auto’s was al verdwenen en daarom hield die rondcircelende helicopter natuurlijk een oogje op het terugkerende verkeer.

    Hoewel ik het spijtig vond dat ik Roger en Dick niet kon bedanken voor de duik, besliste ik toch om zelf ook maar de terugweg aan te vatten. Het materiaal van Dick vertrouwde ik toe aan een drietal gebruinde kerels die me verzekerden dat ze duikvrienden van hem waren.

    Een week later later las ik op het internetforum voor duikers een sterk verhaal van Roger over één van zijn avontuurlijke duiken en een zoektocht naar zijn buddy die hij toen in gang had gezet.
    Sommige lezers vonden dat Roger te snel de 112 had gebeld, anderen vonden het prima.
    Zijn buddy, zo vertelde Roger, was nooit teruggevonden.

    Ik heb hem toen alsnog een mailtje gestuurd met een bedankje voor de mooie duik.

    Aan Dick hou ik niet zo’n goede herinneringen over want ik begrijp nog altijd niet waarom ik een factuur van 1000 euro voor “aankoop nieuw materiaal” kreeg van zijn loodgietersbedrijf. Ik had zijn materiaal toch enkel geleend en niet gekocht en zo nieuw was het nu ook weer niet….

    Al met al was dit inderdaad een grote stap in mijn duikerscarrière, en langs deze weg wil ik mijn toenmalige buddys Roger en Dick nogmaals danken voor de mooie ervaring.

    PS : iedere gelijkenis met bestaande personen en/of toestanden is ongewild en/of puur
    toevallig

  • movieman

    Deelnemer
    8 juni 2005 om 19:40

    whoehahahahahaha!!

    Puur genieten!

  • wendy

    Deelnemer
    8 juni 2005 om 20:11

    man man man man man
    ik lig hier werkelijk plat, de tranen stromen
    mijn kinderen vragen of ’t zal gaan ja!

  • Stropken

    Deelnemer
    8 juni 2005 om 20:45

    Da MOET n’en genteneire zijn!!!!

  • rubella

    Deelnemer
    8 juni 2005 om 20:52

    Tis in ieder geval erg goed geschreven! Chapeau!

  • DiveNow

    Deelnemer
    9 juni 2005 om 09:39

    Nog ff doorschrijven en uitgeven in boekvorm…

    Gelukkig kan niet iedereen zo schrijven, komt er van werken helemaal niets meer!

  • sid

    Deelnemer
    9 juni 2005 om 09:45

    :))) LOL

  • Dedjutoch

    Deelnemer
    9 juni 2005 om 10:23

    Voila sè! Gewoon te gek!
    Lollig geschreven, met hier en daar een vleugje verwijzing naar de werkelijkheid!
    As we moa leut hebbe!

    Eddy

  • stach

    Deelnemer
    9 juni 2005 om 10:34

    opstuuren zou ik zeggen

  • Buzo

    Deelnemer
    9 juni 2005 om 11:03

    Gewoon prachtig,
    Proficiat!

  • Pavamo

    Deelnemer
    9 juni 2005 om 11:29

    … er is wederom een schitterend stukje poëzie op deze aardkloot verschenen !

    Prachtig !

  • N2Junkie

    Deelnemer
    9 juni 2005 om 11:50

    Miljaar, diene mens moet nog komen schrijven op dit forum. Kunnen we nog eens goed lachen.
    Wat is uw adres? Kunnen we ook een factuur schrijven voor de tijd verloren door te lezen plus de slappe lach die ik hier nu al een half uur heb. (lol)

    Nog schrijven joeng, ge kunt er wat van.

    Jan

  • botervisje

    Deelnemer
    9 juni 2005 om 12:19

    GEWOON NIET TE DOEN:-))))
    Lig hier gewoon plat:-)))))

  • Mork

    Deelnemer
    9 juni 2005 om 12:21

    Goe bezig

  • Blinker

    Deelnemer
    9 juni 2005 om 13:48

    En dit is dan nog echt grappig , kan duikelaar nog iets van leren !!!

  • Admin

    Beheerder
    11 juni 2005 om 04:57

    lol, Wow Peter, jou werk ???

    Mvg,
    Jimmy

  • Spider Mastermind

    Deelnemer
    11 juni 2005 om 09:30

    Prachtig geschreven en we kunnen onszelf er allemaal een stukje in herkennen :-))) Stukken beter dan duikelaar!

  • anemona

    Deelnemer
    27 augustus 2006 om 10:30

    ha…ik kende dit verhaal niet…en dat wil toch wel veel zeggen want ik mis hier niet veel
    bij nader inzien klopt dat…want ik was toen net op vacantie

  • htweeo

    Deelnemer
    27 augustus 2006 om 10:53

    pluim voor de schrijver….

  • Stropken

    Deelnemer
    27 augustus 2006 om 17:41

    H²O,beter een gans kieken!!!—)))

  • Jacky Shark

    Deelnemer
    27 augustus 2006 om 17:43

    Ik snap er niks van !!!

  • Stropken

    Deelnemer
    27 augustus 2006 om 18:01

    Moar joengetje toch:in de Limburg zijn de kiekens toch niet kaal (alhoewel…)????
    H²O schrijft: “…pluim voor de schrijver…”.

    Een gans kieken is dus méér of véél pluimen meer – dus in superlatieve zin.

    (zucht)die allochtonen hé………

  • crisis

    Deelnemer
    27 augustus 2006 om 18:09

    copy paste??

  • eowyn

    Deelnemer
    27 augustus 2006 om 18:48

    Bedankt dat je het nog eens gepubliceerd hebt, Peter ! Maar heb jij het nu geschreven of was het Svp ???

  • stach

    Deelnemer
    27 augustus 2006 om 19:23

    kijk eens naar de datum mensen
    dat weet je voldoende.
    dit is reeds val heel lang geleden (forumwijs-tijd bekenen)maar wel zalig geschreven

Weergave: 1 - 25 van 26 reacties

Start of Discussion
0 van 0 berichten Juni 2018
Nu
ajax-loader