Duikforum Duikforum Uit fouten leren Duikmes: Onbruikbaar? Soms onmisbaar!

  • Creator
    Discussie
  • #133012

    Dedjutoch
    Participant

    Naar aanleiding van een ander topic in verband met ongevallen doe ik nog eens een poging.

    Als je al 1300 duiken gedaan hebt, gaat er al eens iets fout. Iets wat je nooit had durven denken of iets banaals dat escaleert tot een probleem! Als je het achteraf kunt verdervertellen is er echter niets aan de hand. Als je er uit geleerd hebt, kan het zelf nog positief zijn!

    50% van mijn duiken doe ik momenteel in zoet water. En, in dat zoet water, waar ik al zeer veel duiken deed, had ik nog nooit mijn mes nodig. Waarom ook?
    Dus: Deze paljas nam gewoon zijn mes voor die duiken niet meer mee. Ik kon het toch alleen maar kwijtspelen. Waarom dan dat risico nemen?

    Drie jaar geleden: Duik op de Noordzee met een RIB. We doen een “onbekend” wrak aan. Diepte: -36 meter. Op het wrak aangekomen blijkt dit rondomrond met kilometers visdraad behangen (we hadden de coördinaten dan ook doorgekregen van een visser met de vermelding : “Gaat daar ne keer zien, daar zit nogal veel vis op”). Ik en mijn duikmaat zijn nog geen 5 minuten onder, ik kijk voor de 6de keer naar mijn duikpartner, en hij is weg. Verdorie toch. Ik wil omkeren en mijn reel een stuk terugrollen, dan kom ik hem wel terug tegen. Verdoemme, mijn vinnen (gespen die intussen in de vuilbak beland zijn 😉 ) blijven in klodders visdraad hangen. Mijn voeten worden gewoon bij mekaar gebonden! Wat is dat? Amaai, hoe is het mogelijk om op een dergelijker manier, op zo korte tijd in de knoop te geraken! No problem: Mijn mes en schaar! Verdoemme toch! Ik maakte mij klaar op dezelfde manier als in La Gombe of Panheel, had alles bij wat ik altijd bij heb! Dus: Mijn mes en mijn schaar niet! Hoe kan een mens zo stom zijn!
    Na wat gesukkel kan ik mij bevrijden (Vest lichtjes opblazen zodat ik de draden een beetje opspan en dan vin na vin kan uitdoen, en de boel losmaken (op -36 meter geen lolletje!). Ik doe één vin uit en schiet los; Oef…. jacket terug aflaten en naast het wrak in de zand neerploffen. Vin terug aan, en reel terug oprollen! Een metertje of 10-12 terug kom ik mijn duikmaat terug tegen. Ook hij had zich net kunnen losmaken uit de visdraden, waar ook hij in vasthing (met zijn mes 😉 )!
    De duik op een rustige, voorzichtige manier afgemaakt. Alles was toch nog goed afgelopen!
    Conclusie: Deze paljas heeft nu voor iedere duik, altijd (nodig of niet) zijn mes bij! En voor iedere zoutwaterduik, nodig of niet, zijn schaar EN mes bij!
    Op die manier hoort dit bij mijn routine van aankleden, en vergeet ik het ook niet als ik het “echt” bij me dien te hebben!
    Een fout waar ik gelukkig kon uit leren!

    En zo heb ik nog wel een paar verhaaltjes… tot nogtoe altijd goed afgelopen ;-)!

    Eddy

  • Duikmes: Onbruikbaar? Soms onmisbaar!

    Admin reageerde 16 jaar, 7 maanden geleden 9 Leden · 15 Reacties
  • Lazy Charles

    Deelnemer
    17 juni 2006 om 11:04

    Eddy, laat die andere verhaaltjes ook maar komen hoor, we kunnen er alleen maar van leren.
    Ik zelf heb de laatste weken wel eens de neiging om mijn mes en snorkel in de wagen te laten, ja ik duik nu een drietal jaar en heb 430 duiken en nog nooit iets nodig gehad. Zal het dus best niet meer doen.

  • Werner

    Deelnemer
    17 juni 2006 om 11:20

    iets minder spectaculair dan ddt,zoals vele beginners heeft men nog niet alle materiaal waaronder een lamp…putteke zomer goed zicht voldoende duiken te doen die zeer goed doenbaar zijn zonder lamp.Na een tijdje een UK D8 aangeschaft en (in het begin wreed onhandig ding ,hoe hou ik die het beste vast enz weer een uitrustingstuk dat je niet gewoon bent en in het prille begin nogal eens in de weg zit.Maar die lamp is wel van dan af iedere duik meegegaan, ik herinner me een duik op den oesterdam met Blue waar een lamp helemaal niet nodig was we gingen zien wat er aan de tonnetjes allemaal te zien was..de kabel gevolgd en aan het einde daarvan nieuwsgierig waar die uitkwam teken gedaan naar buddy van “volgen we de kabel naar beneden” OK teken en wijlle zachtjes naar beneden tot het plots nacht werdt onder water aardedonker snel lamp aan en kabel zat vast in de bodem op 19m.Er is dus helemaal niks gebeurd maar van toen af is die lamp steeds meegeweest bij alle dagduiken bij het stralendste weer dat je je maar kan voorstellen….je weet vooraf nooit precies in welke situatie je kan terechtkomen.

  • Cthulhu

    Deelnemer
    17 juni 2006 om 11:44

    Ik heb bij mezelf van het aankleden een soort ‘ritueel’ gemaakt. Ik monteer mijn uitrusting elke keer op exact dezelfde manier en doe ook alles aan op exact dezelfde manier (volgorde van aandoen). De routine die ik zo ‘gekweekt’ heb, zorgt ervoor dat ik dingen niet vergeet (letterlijk en figuurlijk). Ik doe dit zowel voor een zout- als zoetwaterduik.

  • roger

    Deelnemer
    17 juni 2006 om 12:23

    Ik ben wel (nog) niet zo’n geroutineerde duiker als jullie, maar …
    mijn volgende bedenking kan mis zijn (laat het me dan gerust weten, ben steeds bereid om te leren):

    OFWEL maak je er bij het aantuigen een ritueel van zoals Cthulhu schrijft, dan vergeet je misschien nooit een item.
    OFWEL neem je sowieso ‘alles’ mee naar beneden – voor het geval het ooit eens nodig is.

    In beide gevallen ga je dus in de NEKKER ofzo naar beneden met een reel, een deco-boei, reservemasker, messen, scharen, vuurpijl, waterverf, buddylijn, misschien nog een spare-air of trappenfles, opblaasbare roeiboot, … en niet te vergeten de 7+7 pakken want er moest eens een sterke thermocline zijn.
    Het lijkt me sterk dat jullie dan ook voor iedere duik effectief checken of elk item nog wel werkt, onderhouden is, enz … en dit ook nog eens bij je buddy checken … bij 3o°C in de zon ….

    OFWEL plan je je duik beter (Dedjutoch, had je je niet kunnen informeren bij andere duikers of die ooit op dat wrak zijn geweest; zij hadden je kunnen verwittigen van die vislijnen) en neem je enkel die dingen mee die je eventueel nodig hebt voor dat duikplan… (OK, een linecuttertje, octopus en een backuplamp neem je steeds mee) en verzaak je om verder te duiken als tijdens de duik blijkt dat er omstandigheden zijn waarop je niet was voorbereid.
    Bij duikplannning hoort dan ook die fase waar je rustig in je materiaalkamer de spullen overloopt en oordeelt of ze nodig zijn voor die duik. Op die manier duik je bewuster i.p.v. op automatic.

    Ik heb de indruk dat geroutineerde duikers op automatische piloot staan en meer en meer uitdagende duiken aangaan ‘in het onbekende’ … zodat dat duikplanning quasi onmogelijk is bij gebrek aan gegevens.En dan stel ik mij vragen ….

    Ik stel me bvb. nog altijd vóór de duik de vraag: kan ik méér veiligheid in deze duik steken of zijn alle veiligheidsmaatregelen genomen. Mijn aandacht gaat dan niet naar totaal overbodig materiaal voor die duik, maar naar de kwaliteit en bereikbaarheid van die dingen die ik effectief nodig heb voor dat duikplan. Ook bereid ik mij steeds voor op een ongeplande afbreken van de duik.
    Als ik de duik niet kan voorbereiden of als ie naar mijn normen onveilig lijkt… duik ik niet. Er zijn nog zoveel dingen te zien die WEL veilig zijn. En duiken is sowieso al onveilig op zich. Zoals alles in het leven trouwens: autorijden, ladders beklimmen, een lamp vervangen in de living, werken gaan …. vooral dat laatste 🙂

    Double-check.
    Double-safe.

    Los van dit alles: waar zouden nu de meeste ongevallen gebeuren, relatief gezien naar het aantal beoefenaars. Duikers, wielertoeristen, moto-rijders, skiërs, voetballers, …

  • Luc Dupas

    Deelnemer
    17 juni 2006 om 12:54

    Ik maak er een gewoonte van dat ik steeds (bijna) “alles” meeheb… met uitzondering van het extra lood voor zoutwater maak ik geen verschil tussen zoetwater of zoutwater of NZ-duiken, of dag- of nachtduiken, enz.
    Dus ik heb steeds mijn grote lamp bij, plus een backuplamp, ik heb steeds mijn OSB+haspeltje bij, ik heb steeds een nood-buddylijn mee (mijn ‘gewone’ BL neem ik alleen mee in de Oosterschelde als ik verwacht dat het zicht te slecht kan zijn), ik heb steeds mijn groot mes + snorkel mee (uiteraard aan de BINNENkant van het been en niet aan de buitenkant zoals veel machoduikers), ik heb steeds een kleiner mesje grijpklaar op de ribbelslang van mijn inflator zitten, ik heb steeds een nettensnijder in mijn trimvest… en omdat ik dat altijd meeheb moet ik er zelfs niet eens aan denken of en wat ik de ene keer wel of niet moet meehebben. Keep it simple…

  • Cthulhu

    Deelnemer
    17 juni 2006 om 13:25

    roger, ik begrijp wat je bedoelt maar er zijn van die dagen/momenten dat je dus niet de tijd hebt om rustig alles te overlopen in je materiaalkamer en dat je dingen kan vergeten.
    Om dan te laat aan te komen of op een (over)volle boot terecht te komen, waar je in het ‘heetst van de strijd’ ook weeral dingen kan vergeten. Daarom is routine belangrijk (wat voor mij wel wat anders is dan automatic).

    En nu kan je wel zeggen ‘dat overkomt me niet’ of ‘ik zorg er wel voor dat ik er de tijd voor heb’, maar je zal zien dat het je wel eens zal overkomen (zoals iedereen) en juist dan loopt er iets mis OW…Murphy ligt altijd op de loer.

  • roger

    Deelnemer
    17 juni 2006 om 16:25

    ik begrijp het.

  • Dedjutoch

    Deelnemer
    17 juni 2006 om 18:08

    Tja, één van mijn princiepes is: Wat je niet nodig hebt, laat het aan de kant!
    Bij mijn 1300 duiken had ik nooit een reservemasker nodig, heb ik dus nooit bij. Als ik moet duiken met een reel, dan weet ik dat, dan vertelt die schipper mij dat. Ik heb de reel wel bij, maar indien niet nodig om te duiken, neem ik hem niet mee onder water (een wrak binnengaan is niet aan mij besteed).

    Decoboei en mes (en 2de snijgereedschap op de Noordzee) heb ik nu altijd bij. Niet alleen omdat het voor ons verplichte uitrusting is, maar omdat je op voorhand niet kan weten of je het nodig hebt.

    O.K. dat kan voor een bril ook zijn, maar ook je duikcomputer kan het opgeven, je vin kan je verliezen, en weet ik wat nog allemaal. Ofwel vertrek je overladen met toeters en bellen het water in, ofwel is het bij verlies van vin of bril: EINDE DUIK. Ik hou me dan liever aan het laatste. Voor een veilige duik heb je een minimum aan materiaal absoluut nodig! Al het onnodige dat je meesleurt, verkleint de veiligheid!
    Zo heb ik ooit een vrouwtje moeten redden die dook met 3(!!!!) duikcomputers. Waarvan 2 luchtgeïntegreed. Daar bovenop had ze nog 2 manometers bij. Om zeker voldoende lucht te hebben (in een kleine steengroeve) dook ze met een 15 literke dat ze praktisch niet zelf getild kreeg. Ze had een reservemasker in de zak van jacket. Ook op dat jacket zat een extra extra mes, ze had er immers ééntje op haar onderbeen, en ééntje op haar loodgordel!
    Ze had twee automaten en op haar hoofdautomaat stond ook nog eens een AIR-TO. Op de fles stond dan voor alle zekerheid nog een Spare-Air gemonteerd! Toen ik vroeg wat ze van plan was, kreeg ik het antwoord: IK DUIK EXTRA VEILIG!
    Als ik haar niet gered had, was ze met alle extra veiligheid verzopen!

    Eigenlijk was het niet mijn bedoeling om een discussie op te starten over het al dan niet meenemen van messen, linecutters of dynamietstaven. Ik wilde enkel aanhalen dat soms argeloze gewoontes je dik in de problemen kunnen brengen!

    En zo zullen er wel andere incidenten zijn die andere gevolgen hebben…

    😉 Eddy

  • scubapat

    Deelnemer
    17 juni 2006 om 19:05

    Wat het meenemen van materiaal betreft ben ik het toch wel met DDT eens. Ik probeer zo minimalistisch mogelijk te gaan duiken. Wat je niet nodig hebt laat je thuis. Veel overbodig materiaal meesleuren dat in de weg hangt en bovendien overal kan en zal (Murphy) blijven achterhaken bevordert niet meteen de veiligheid. Het valt me trouwens op hoe sommige duikers te water gaan. Er zijn er die bijna 3 volledige uitrustingen meezeulen! Ondertussen zie je overal uitstekende slangen, reeltjes en OSB tjes die links en rechts hangen te bengelen, idem dito met duiklampen. Als je dan in een hoop vislijnen verstrikt geraakt kan je het wel schudden vrees ik.

    Wat het aankleden/voorbereiden op een duik betreft: dat doe ik net zoals Cthulhu. Heb daar reeds in het prille begin van mijn duikcarriere (wat een woord zeg!) een gewoonte van gemaakt. Dit is niet zoals Roger denkt voorbereiding op automatische piloot. Kijk een briefing overloop je toch ook op een bepaalde volgorde om niks te vergeten, en zo doe ik dat dus ook bij het aankleden/voorbereiden op de duik.

  • Cthulhu

    Deelnemer
    18 juni 2006 om 00:09

    DDT, veel hangt natuurlijk ook af van hoe je ‘minimum aan materiaal’ definieert.

  • Dedjutoch

    Deelnemer
    18 juni 2006 om 08:17

    Zoals ik al zei wordt het “minimum” aan duikmateriaal grotendeels bepaald door de duik die ik wens uit te voeren. Vroeger hoorde dat mes er niet altijd bij, nu wel.
    Het belangrijkste duikmateriaal dat je bijhebt is je duikbuddy! Daar kan je absoluut niet zonder (wat anderen ook mogen beweren). En dan heb ik het niet over Trimix-duikers die, als ze met meerdere duikers samen duiken, zichzelf steeds aanzien als “solo-duiker”.

    Een tweede duikcomputer zit op de arm van mijn buddy! Je buddy kan eventueel je bril recuperen als je hem verliest.
    Het belangrijkst wat je buddy doet: Hij zorgt voor gemoedsrust als er toch wat foutgaat! Immers: Met twee kan je situaties aan die je alleen niet aankan. Alleen al de gedachte hieraan zal rust brengen in moeilijke situatie.

    Een voorbeeldje?
    Duik op “Stalleke” Oosterschelde (tussen Flauwerspolder en Schelphoek). Een mooie duikplaats, waar twee “pieren” haaks het water inlopen tot op een diepte van -36 meter bij hoog water.
    We zijn met drie. Dedjutoch, die 4de paljas is niet komen opdagen. Aangezien ik al zeer veel duiken op deze plaats deed, besliste ik om de twee anderen als buddypaar te laten duiken, en ik zou dan alleen gaan (foei!). Ik beloof aan de twee anderen dat ik zeker niet te diep zal gaan (maximum -20 meter). Ik wilde immers de pier eens verkennen op het bovenste gedeelte, dit gedeelte kende ik nog niet, en op die manier zitten we niet in mekaars stof! Met de twee anderen spreek ik een maximale duiktijd af! Ten laatste om …. uur ben ik terug boven.
    Op deze plaats stond voor de stormvloedkering altijd wel wat stroming. Maar aan beide zijden van die pier lag je uit de stroming, en had je er dus weinig of geen last van.
    Het zicht was die duik zeer goed! Ik ga, zoals afgesproken, wat hoger langs de pier naar onder. Prachtig met dit zicht. En gemakkelijk omdat ik alleen ben. Met twee zouden we op verschillende dieptes moeten zwemmen en wordt deze duik wat moeilijker.
    Ik ga wat dieper dan met mezelf afgesproken, het zicht nodigt uit om dat te doen. Wat kan er fout gaan bij zo’n goed zich?
    Op -30 meter draai ik me terug en ga langzaamaan hoger langs de pier. Op -20 meter aangekomen wordt ik plots door de stroming gepakt! Ik wordt “over de kop om” over de pier gesleurd! “Automaat in de mond houden” schreeuwt het in mijn hoofd, masker vasthouden, hopelijk sla je nergens met het hoofd tegen…. Mijn hart bonst in mijn keel.
    Als ik alles terug onder controle heb, ben ik aan de andere zijde van de pier beland, en ben terug een metertje of 5 dieper (-25 meter).
    Werkt alles nog? Gelukkig wel…. pfffff…. sjans gehad! Ik ga langzaam terug naar de kant en doe bij bovenkomst mijn verhaal aan het andere buddypaar!
    Wat blijkt nu? Aan de bovenkant van die pier is er op een bepaalde plaats een “gat” (zeg maar “diepe” zonk). Door tijdens het terugzwemmen langzaam omhoog te gaan, kwam ik plots in de buurt hiervan en werd door de stroming in dit gat getrokken (stroming waarvan ik aan de intakte kant van de pier helemaal geen last had).
    De twee andere duikers wisten dit, en dachten dat ik dat ook wel zou weten. Ik had hier immers al zo veel duiken!

    Ik zal nooit vergeten hoe ik mij voelde toen het gebeurde! De krop in mijn keel kan ik mij nog levendig voorstellen.
    Als we met 2 waren geweest had het gekund dat de gevolgen erger waren geweest. Wie zal het zeggen? Ik denk het echter niet (door het profiel en de manier van duiken zou mijn buddy mij dan kunnen afremmen, en waren we waarschijnlijk niet naar de overkant getrokken).

    Die zware krop in mijn keel was voor mij het begin van “paniek”, en het had geen minuut langer moeten duren of ik had niet meer geweten wat ik moest doen. Je bent immers alleen, en je zal het alleen moeten oplossen! Met twee lijkt alles veel gemakkelijker!

    Conclusie: Deze paljas duikt niet meer alleen. En indien, bij uitzondering, toch, dan niet dieper als -10 meter, op een plaats die ik zeer goed ken, en waarbij ik niet afwijk van het gedeelte van de duikplaats dat ik goed ken.

    Eddy

  • Stropken

    Deelnemer
    18 juni 2006 om 10:13

    Ja Eddy,ge kent da van diene ezel,hé.Er zijn toch nog paljassen die daarna nog alleen durven op uit gaan (ikke)!!

  • Dedjutoch

    Deelnemer
    18 juni 2006 om 10:20

    Tja Stropken, het is pas als het een keertje misgaat, dat je zelf beseft dat het wel degelijk eens mis kan gaan!
    Ik heb er destijds zeer veel van geleerd. De overtuiging van “Er kan toch niks misgaan”, “Er kan mij toch niks gebeuren” is bij mij volledig verdwenen!

    😉 Eddy

  • Stropken

    Deelnemer
    18 juni 2006 om 10:32

    Ja Eddy,ik heb ook al een paar keer ‘op mijn tanden moeten bijten’…. maar ik kan het niet laten.Let wel:als mijn buddy(‘s) vrij zijn duik ik ook samen.Maar hoe eigenaardig ook,ik geniet enorm om alleen te zijn onder water!!

  • Admin

    Beheerder
    18 juni 2006 om 18:47

    Stropken, voor wat je hier schrijft heb ik dan respect.

Start of Discussion
0 van 0 berichten Juni 2018
Nu
ajax-loader