Duikforum Duikforum Uit fouten leren Eigenaardig…

  • Creator
    Discussie
  • #124815

    Dedjutoch
    Participant

    Als er een duikongeval gebeurt met fatale afloop, zijn er veel forumleden die graag willen weten wat er “echt” gebeurd is. Om op die manier er iets uit te leren, en in de toekomst dezelfde fouten (?) niet zelf te maken. Zoals ikzelf al meerdere malen schreef, is dit zeer moeilijk, omdat een dergelijk ongeval vaak veroorzaakt wordt door een opeenstapeling van, vaak kleine, dingen die er fout beginnen te lopen, of door een paniekreactie op een, soms banaal, incident.

    Echter, zonder collega’s met de vinger te willen wijzen, valt het mij op dat ik op dit forum vaak dingen lees, waar we wel wat uit kunnen leren, maar waar verder geen uitleg aan gegeven wordt.

    Waarover gaat het?

    Ik lees: “Vin verloren op “deze of gene” duikplaats”. “Hoe voorkomen dat een automaat bevriest?”. Als ik dit lees, denk ik: Je bent een vin verloren, je automaat is bevroren geweest. Hoe heb je dit opgelost die duik? Want, dit is toch een “incident” geweest tijdens die duik? En… je hebt dit op de een of andere manier tot een goed einde gebracht.

    Ook ik verloor reeds (meerdere) malen een vin. Niet alleen in de Oosterschelde, maar ook op andere plaatsen. Niet alleen aan de kant, maar ook al op -30 meter. En, als ik op diepte mijn vin verloor, heb ik die altijd kunnen recupereren tijdens die duik. Als ik een vin verloor tijdens een “stijgoefening” stopte ik onmiddelijk, en wist die vin te recupereren. Het moeilijkste was als ik een vin verloor bij het verlaten van de Oosterschelde. Maar ook dan, na langer zoeken (mijn buddy en ik) had ik steeds het geluk dat rotding terug te vinden. Ik ben dus gelukkig nooit met één vin naar de kant terug moeten sukkelen, of met één vin terug huiswaards moeten keren. Maar…. hoe zijn jullie op die éne vin terug aan de kant geraakt (PVE, Blaarmese, O.S. ….). Nu gebruik ik van die geile inox veren, en komt dit probleem (behalve bij het verlaten van de OS) niet meer voor. Dus, aub: Geen pleidooi voor RVS fin-straps, dat is hier niet de bedoeling van, en de kwaliteiten hiervan zijn, naar ik meen, genoegzaam bekend.
    Vroeger heb ik ook al een automaat gehad die bevroor. Dit loste ik onder water op met mijn buddy. Effe op zijn octopus, hij draait effe mijn fles dicht en terug open, en daarna gewoon op een veilige manier terug richting kant of oppervlakte. Maar, ik lees nergens hoe jullie dit probleem opgelost hebben?

    En… daar zou iedereen iets uit kunnen leren. Want dergelijke “banale” incidenten komen veel meer voor dan ongevallen met fatale afloop. Erger nog: Een dergelijk banaal incident kan evolueren naar een fataal ongeval als men er niet correct op reageert. En dat is toch net wat we willen voorkomen?

    Of zijn we bang “voor lul” te staan als we hiervan melding maken?

    Eddy

  • Eigenaardig…

    ecce reageerde 16 jaar, 9 maanden geleden 10 Leden · 24 Reacties
  • Stropken

    Deelnemer
    9 april 2006 om 09:42

    Wel,Eddy,ik ben ook één van die ‘forumleden’!!

    P.S. En zo weten we nog steeds niet wat er gebeurde bij het laatste duikongeval in de PVE:technische/menselijke fout – conditie????

  • Dedjutoch

    Deelnemer
    9 april 2006 om 09:50

    Ieder zijn eigen mening Stropken. Het recht op vrije meningsuiting telt voor iedereen. En (gelukkig) moet mijn mening niet die van jou zijn. Dit moeten we respecteren.
    Maar dit topic werd door mij opgestart met een ander doel voor ogen ;-).

    Anders wordt dit weer een (veel te lange) “welles-nietes” discussie.

    Eddy

  • Stropken

    Deelnemer
    9 april 2006 om 10:16

    Neen Eddy,ik denk wél dat we hetzelfde doel voor ogen hebben.Ook ik heb in het verleden eens zo’n optie willen starten maar kreeg dan ook de opmerking over ‘ongezonde nieuwsgierigheid’!!

  • Werner

    Deelnemer
    9 april 2006 om 10:23

    Ik ben nog nooit een vin verloren Eddy, eenmaal bijna in het oostvoornse toen ik ze na de duik heel even losliet was ik er bijna wel één kwijt (er stond nogal wat stroming)
    Verder in het begin van de(standaard lengte)straps 3x keer voorgehad dat de rechterstrap van de hiel gegleden was maar gezien het zuig effect van die jet fins was dit ook geen probleem, nadien straps 3cm ingekort.

    Wat wel een probleem had kunnen worden is bij drukte onder water , dat je masker van je gezicht wordt gestampt, één keer helemaal en 2 keer half heb ik voorgehad….oplossing een boog maken met je armen voor je zodat je daaronder kan wegduiken.

  • Dedjutoch

    Deelnemer
    9 april 2006 om 11:04

    Voor alle duidelijkheid: Ik stel de vraag aan de duikers die iets meemaakten, en het WEL nog kunnen navertellen, niet aan de onfortuinlijken die dat niet meer kunnen navertellen.
    Hoe hebben zij een “probleem” uiteindelijk tot een goed einde gebracht?

    Een voorbeeldje dat ik zelf meemaakte?

    Nachtduik Oosterschelde. Op -30 meter springt de O-ring van mijn fles. Een hoop lawaai, en een manometer die zeer snel naar O daalt! Toen nog geen octopus, en wisselademing was niet direct aan de orde. Stijgen tegen de stijgsnelheid. Op snorkel naar de kant! Na 1/2 uur afzien, nog steeds niet aan de kant! Erger nog: De kant was verder verwijderd dan toen we vertrokken! Wat deden we fout? We probeerden tegen wil en dank aan de kant te komen waar we in het water waren gegaan! Dat was recht TEGEN de stroming in! Nadat we redelijk uitgeput waren lieten we ons drijven en gingen “richting” kant, niet meer richting “instapplaats”. Een half uur later bereikten we bijna 1 km verderop de kant!

    Als we onmiddelijk na het bovenkomen dit gedaan hadden, hadden we veel minder ver moeten wandelen, en had het geen uur geduurd voor we de kant bereikten. Als we zouden volharden om toch maar die “instapplaats” terug te bereiken, waren we waarschijnlijk zo ver afgedreven dat het niet meer mogelijk was geweest om de kant (’s nachts!) nog te bereiken!

    Wat leerde ik hieruit? Als ik, om welke reden dan ook, in de Oosterschelde naar de oppervlakte dien te stijgen, zal ik “richting” kant palmen, en me met de stroming laten meedrijven! Het is immers gemakkelijker om je uitrusting een kilometerke van je wagen uit te doen, je buddy erbij te laten, en je wagen gaan halen om de boel op te laden! Tegen wil en dank de instapplaats, tegen de stroming, proberen te bereiken is vaak “zinloos” en kan je in ernstige problemen brengen!!

    Voila, dat bedoel ik. En bovenstaande heb ik zelf meegemaakt. Een jaar of 12 na dit voorval, had een ander buddypaar op Zuidbout hetzelfde aan de hand en geraakte ook niet aan de kant! Na het verwittigen van de hulpdiensten werden ze met een RIB naar de kant gebracht! Een geluk dat die RIB daar in de omgeving een oefening aan’t doen was! Het was immers ijskoud toen! Die gasten kwamen gelukkig, welliswaar totaal verkleumd, aan de kant! Op eigen kracht hadden ze dit niet gehaald! Hadden ze echter gewoon richting oever i.p.v. richting pier gepalmd, hadden ze op korte tijd het water kunnen verlaten!

    Dit zijn incidenten die gelukkig geen accident worden! Maar, we kunnen er wel een hoop uit leren!

    Eddy

  • Werner

    Deelnemer
    9 april 2006 om 12:36

    Eddy, wat was de oorzaak van het springen van de O ring?? niet (voldoende) gecontroleerd.
    Want uiteindelijk is die O ring de echte oorzaak van dat incident.

    Zelf meegemaakt, oesterdam, ook nachtduik. bij optuigen materiaal alles ok O ring ook, bij opendraaien fles steeds ontspanner lichtjes ingedrukt gehouden…fles staat volledig open en ik meen een zeer licht gesis te horen misschien 2 sec.lang, ik leg mijn oor tegen de beugel en luister zeer aandachtig, niets meer te horen, daarop draai ik de kraan terug dicht en laat de druk van de leidingen en draai dan de kraan terug open weerom met mijn oor tegen de beugel…niets meer te horen.
    We stappen naar het water, vinnen aan ,masker op tot kniehoogte het water in en KNAL de O ring erdoor…wat heb ik hiervan geleerd het minste gesis dat ik nu waarneem ook al is er visueel niks te zien vervang ik toch die O ring.

  • Stropken

    Deelnemer
    9 april 2006 om 14:16

    Eddy,deze die het niet meer kunnen navertellen…hebben zij misschien niet hetzelfde meegemaakt als deze die het wél kunnen navertellen?Een paniekreactie gekregen,zoals deze die haar palm had verloren,of doodeenvoudig geen ‘chance’ gehad hebben.Want potverdorie in sommige situaties moet ge wel chance hebben!

  • Dedjutoch

    Deelnemer
    9 april 2006 om 20:16

    @ Werner

    Wat was de oorzaak? Waarschijnlijk een “zandkorreltje” op de O-ring. Onze club vult zelf flessen aan de Oosterschelde. Na het vullen worden de gevulde flessen bij mekaar “gelegd”. Deze flessen lagen (toen) op een plaats waar redelijk wat schelpzand aanwezig was. Ik vermoed dus… maar ik weet het niet zeker. En… inderdaad, eigenlijk slechte controle…
    Wat doe ik nu? Met DIN kranen duiken (O-ring zit in de automaat en niet op de fleskraan) en iedere 2 à 3 maanden worden de O-ringen vervangen. Vanaf toen geen problemen meer gehad met kapotte O-ringen.

    P.S. Werner, bedankt voor het EI! Ik gaan het rap ne keer veranderen se! 😉

    @ Stropken

    Ik ga u nog eens gelijk geven Stropken, maar we weten in al die fatale gevallen niet ECHT wat er gebeurde! Het is “giswerk”, en wie weet, had iemand anders hetzelfde aan de hand, was het misschien toch goed afgelopen (ondanks dat ik dit in de meeste gevallen sterk betwijfel…). En als men begint te gissen, duurt het niet lang of men begint uit zijn nek te lullen 😉
    Bij een “incident” kan de onfortuinlijke zelf vertellen wat er gebeurde, en hoe hij/zij het oploste, en wat hij/zij eventueel de volgende keer zou doen? Hetzelfde of, na er eens goed over nagedacht te hebben, toch misschien iets anders.
    En (voor de elfendertigste keer): DAAR KUNNEN WE ALLEMAAL UIT LEREN 😉

    Maar, zoals ik al eerder schreef: Men is waarschijnlijk bang om voor LUL te staan als men toegeeft dat men iets “fout” gedaan heeft!
    Ik ben er echter voor 100% van overtuigd: Ik leerde VEEL meer van die weinige duiken waar er iets fout ging, dan van al die duiken waar alles zonder problemen verliep! En de fouten waaruit ik geleerd heb, worden in de theorieles door mij gebruikt!

    Eddy

  • Werner

    Deelnemer
    9 april 2006 om 20:22

    EIjj den Eddy ,ggd.hoor. 😉

  • rubella

    Deelnemer
    10 april 2006 om 00:11

    Ha, zo heb ik nog een leuk verhaaltje, ondertussen een goed weekje oud.

    Met de club een paar duikjes gaan maken in het buitenland, Luxemburg om precies te zijn. Ieder jaar een waar festijn, dit jaar dus ook. Het meer, het stuwmeer op de sure, staat niet bepaald bekend voor de weelderige fauna en flora. Ook voor het zicht of de aangename temperatuur moet je er niet echt zijn.

    Ikzelf en 2 buddies gingen samen een easy dive maken. Niets speciaals, langdurig of whatever, als natpakduikertje bij een watertemperatuur van 2 graden (de el positivo’s hielden het op 3) ben je tevreden als je na 35 minuutjes terug aan de kant staat. De briefing was duidelijk, bij debit constant werden er geen flessen dicht gedraaid. Verliesprocedure en dergelijke meer kort overlopen en zo ook de posities tijdens de duik. Er werd overwogen een buddyline te gebruiken, vooral omdat we met 3 doken en de zichtbaarheid tijdens de vorige duik amper 1 meter bedroeg. Op mijn verzoek werd hiervan afgezien. Normaal duik ik graag met buddylines, geeft je een zekere luxe, maar deze keer toch liever niet. De duik was simpel, kompas gezet richting diepste punt, rechtsomkeer maken en terug keren. Het diepste punt ginds ligt op 24m, geen groot probleem dus. En zo vertrokken we, ikzelf rechts van de duikleider, de andere links. Het zicht was, zoals voorspeld, bar slecht. Na een goeie 10 minuten kwamen we aan op het diepste punt. De duik verliep volgens plan, mn UK800 die wat gelig licht gaf (lege batterij) meer verder weinig speciaals. En ook op deze diepte… weinig speciaals. Dus terug rechtsomkeer gemaakt. En toen begon het plezier. Mn buddies veranderden van richting… Misschien begon ik verkeerd te palmen, of zij, geen idee, maar we gingen uit elkaar. Ik had het vrij snel in de mot waardoor ik een klein efforke placeerde om die toch zeker niet kwijt te spelen. Kwijt spelen stond gelijk aan een verliesprocedure en daar had niemand zin in. Nu, dat efforke, in combinatie met mn R190+MK2, zorgde voor een freeflow. Ik had het kunnen weten, die zwembadontspanners hebben mij al vele duikjes trouw gediend, maar bij erg koud water durven ze wel eens te bevriezen. Ik had het hiervoor reeds 2 maal meegemaakt, vond het telkens een erg leerzame ervaring zonder veel erg en dacht dat ook dit voorval snel voorbij ging zijn. Vlug de aandacht getrokken van de duikleider, mn purgerende ontspanner strak voor mij uit stekend, en vervolgens overgestapt op mn reserveontspanner. Door het opdwarrelende stof werd het zicht al gauw tot 0 gereduceerd waardoor de eeuwige nacht ook met lamp (weliswaar met pislicht) direct inviel. En dan diende alles zoals afgesproken tijdens de briefing te gebeuren. Een gecontroleerde stijging naar de oppervlakte. Wat was er aan de hand? Door de sterk afblazende ontspanner werd mn duikbril sterk verschoven waardoor er erg snel water binnenkwam. Ademen aan mn 2e ontspanner werd dus geen makkelijke opdracht, integendeel. Ik moest heftig sleuren om toch maar iets van lucht in of uit te krijgen. Een spasme, door de aanraking van mn gezicht met het erg koude water. Geloof me, het gevoel te stikken met zicht 0 en het ontbreken van je buddies is niet erg leuk. Met alle vereende krachten toch gepoogd mn bril te legen, wat gelukkig lukte. Maar 5 seconden later stond die terug vol. En opnieuw legen… en opnieuw legen… Ondertussen totaal geen besef meer waar ik was, ik moest gewoon lucht hebben. En plots voelde ik gefriemel op mn rug. Finally, een buddy! Het gevoel niet alleen te zijn gaf me terug wat vetrouwen in de zaak, ik was al behoorlijk op door het continue gevecht tegen het telkens terug opkomende spasme. En plots voelde ik mn 2e buddy voor me… Ook al was het water via mn neusgaten aan het binnensijpelen, ik wist dat het terug in orde ging komen. Tot ik wel plots wel erg veel moeite kreeg om te ademen aan mn ontspanner… Verkeerde kraan dichtgedraaid! Ondertussen wat klopjes op mn hoofd. Ik zat daar dus, terug een volle bril, water in mn keelgat, geen lucht meer… Man, toen dacht ik dat het gedaan was. Het gevoel dat ik toen had was van: “leuk leven gehad, maar dat was het…”. Duidelijk teken gedaan dat ik geen lucht meer had en mn 2e ontspanner ook uitgespuwd. Ik was op, tennen, voor mij was het genoeg geweest, ik was klaar om te gaan en veel meer, maar veel langer dit actief meemaken zat er voor mij toch niet echt meer in. Ik hoopte flauw te vallen waarbij mn buddies mn ongetwijfeld wel mee naar boven zouden nemen. Ik wist gewoon dat ik stil moest zitten, zeker niemand anders in de problemen brengen, want 2 duikers in nood zou de 3 zeker niet aankunnen. Overmand door angst en ergens berustend in het feit bleef ik dus stil zitten. Tot ik plots een automaat in mn mond gepropt kreeg. Wel, dat doet deugd, maar deugd… on-gelooof-lijk veel deugd. Lucht!!! Na 3 krampachtige ademteugen hoorde ik mn buddy zo’n “Mmmmm Mmmmm Mmmmm ik heb geen lucht meer” -geluid maken… Damn! Die had zn hoofdontspanner aan mij afgestaan. Ik die dus terug afstaan, maar ook kwijtgespeeld. En weg was buddy… Een stilte overviel me… Buddies weg, geen lucht, ik zat in kniehouding op de bodem, en was weer klaar om te gaan. Paar keer geluk gehad maar het kon niet blijven duren. Het ging wel mooi staan op mn grafzerk. Geboortedatum hetzelfde als datum van heengaan. Ambiance! De zenuwen vielen van me af. Bizar, maar op zo’n moment word je plots relaxed. En dat bleek mn geluk. Ik keek naar boven en zag een licht boven me. Mn ene buddy steeg roerloos naar boven, licht naar beneden schijnend… De stofwolk was weggedreven, ik grabbelde met laatste krachten opnieuw naar de purgerende automaat, vond die, en ademnde de erg frisse lucht happend in. Ik werd naar het licht gezogen, ik wou naar die lichtbundel. Mn andere buddy was spoorloos, ik maakte me echt zorgen en een schuldgevoel overmande me. Die was weg, ik had lucht gekregen, automaat terug afgestaan en sindsdien niets meer. Spoorloos… weg in het zwart. Met vereende krachten begon ik te palmen richting licht wat op constante afstand van me leek te blijven. Op computer bleef ik mn stijgsnelheid controleren, doodsbang voor een longoverdruk want ondertussen was ik ook nog aan het worstelen met die purgerende automaat en de vollopende bril. De opstijging bestond dus uit krampachtig uitademen, bril ledigen, lichtjes in te ademen, stijgsnelheid te controleren, het licht te volgen… en palmen! Mn jacket was aangekoppeld aan de afgesloten kraan. De laatste 10 meter, toen het water terug groenig werd, deed de opstijging immens veel pijn in mn borstkas. Ja, duidelijk voor me, longoverdruk ofzo, mn stijging had ik ook niet echt meer onder controle, ik nog krampachtiger uitademen, vechten tegen het gevoel van bewustzijn verliezen. De weg naar boven leek niet de meest aangename maar wel de enigste, ondertussen moet ik zowat een klein raketje geweest zijn ofzo, geen benul. En toen: Oppervlakte! Zon was er niet, maar het daglicht deed pijn aan mn ogen… En dan! Een ontsnapping van opgehoopt gas in mn maag, zo’n boer die wel 10 seconden duurt, volle kracht en die met de seconde aangenamer voelt. Godzijdank, die longoverdruk bleek gewoon mn maag te zijn! Een checkup van mn longen, pijn etc, leverde niets op, waardoor ik mezelf OK verklaarde. Mn ene buddy (met het licht) bleek voor me te zijn, de andere kwam kort nadien achter me boven. Die was me tijdens de opstijging blijven volgen. Een onderdompeling op 3 a 4m voor een 10-tal minuutjes en de duik zat erop. Een levenselexir gedronken en wat bekomen van de extreme emoties.

    Wat is er nu allemaal verkeerd gelopen? Veel te veel, maar wat me opviel: Het probleem bestond uit allemaal op zichzelf kleine probleempjes. Een vollopende bril, purgerende automaat, afgesloten kraan, … hoefden op zich niet veel voor te stellen. Maar de combinatie, op diepte, in minder ideale omstandigheden, bleek plots voor mezelf, erg moeilijk behandelbaar. Ik heb alles te danken aan mn buddies, ben hen dan ook erg dankbaar. Ook van hun kant werden er foutjes gemaakt, maar een analyse van de duik nadien bracht aan het licht waarom bepaalde beslissingen genomen werden. Zo werd mn kraan dichtgedraaid, totaal tegen de afspraken in, omdat ik niet mee opsteeg. Zij waren dus bij aanvang van de problemen begonnen met de opstijging, niet wetend dat ik aan het kampen was met een volgelopen bril. Toen ik niet kwam opdagen zijn ze terug beginnen dalen en besloot de ene buddy de kraan te sluiten omdat ik alle lucht aan het verliezen was, op die diepte een kwestie van enkele minuten is en ongetwijfeld nieuwe problemen met zich mee zou brengen. Tot op het ogenblik dat ik boven vertelde van de volgelopen bril en bijhorend spasme wisten zij hier niets van. Het probleem werd dus een stuk lichter ingeschat door hen, wat de rest van de beslissingen enigszins verklaart. Daarnaast hoor ik niet te duiken met zwembad-onstapnners in dergelijke waters. Nu trap ik ongetwijfeld enkele ouwe rotten tegen de schenen, maar met de huidige technologieen moet je al zeer goeie redenen hebben om met een niet koudwaterbestendige automaat in dergelijke wateren te duiken. Er zijn er altijd die het doen, succesvol, maar het risico ligt, bij onvoorziene inspanning en stijgend luchtverbruik, toch beduidend hoger. Het afzien van die buddyline was, denk ik, een goeie zaak. Ging ik me zeker in verward hebben en wat dan ging gebeurd zijn… geen idee, maar het ging minder zijn. Wat op zich zeker geen pleidooi is tegen de buddyline! Waarom de bril inliep? Geen idee, die moet verschoven zijn of over een stuk kap komen te zitten zijn… Geen idee maar ik besefte maar al te goed dat ik het legen van die bril te danken had aan het tot vervelens toe herhalen van die zwembadtruukjes tijdens de trainingen. En zo zijn er nog een paar gaten in het verhaal, maar alle 3 hebben we vrede genomen met deze versie van het relaas, hebben er nog een goeie op gedronken en voorgenomen deze duik opnieuw te doen. Niemand neemt de ander iets kwalijk, een goeie leerzame ervaring en daar blijft het bij. 🙂

    1 minpuntje, ik denk dat mn maag wat uitgerokken is, ze begint een beetje pijn te doen. Iemand enig idee?

  • Werner

    Deelnemer
    10 april 2006 om 01:10

    Rubella, “een easy dive”….naar -24m bij een temp. van 2 max 3C° in natpak…?
    De fout begon al voor de duik door die duik als “easy” te bestempelen. (is mijn persoonlijke mening hé).

    Slecht zicht, max 1m ,wat je reeds wist van de vorige duik waarom dan toch afgezien van de buddylijn? Bij die temp. boet de accu van je duiklamp ook aan kracht en brandduur in, Batt. vergeten op te laden?

    het lijken mij enkele zaken die je makkelijk had kunnen voorkomen,dat haal ik toch uit je verhaal.

    Soit, ditmaal was het dus eind goed al goed en kunnen we je nick. hier nog tegenkomen. 😉

    één vraagje nog, zal dit incident je visie op het duiken veranderen,meer specifiek naar duikplanning toe dan?

    Fouten maken is niet zo erg (als we ze overleven natuurlijk) het belangrijkste is dat we van die fouten leren…

  • Dedjutoch

    Deelnemer
    10 april 2006 om 08:26

    @ rubella

    Hetgeen je meemaakte illustreet zeer goed dat een opeenstapeling van kleinere banale probleempjes kan evolueren naar een levensbedreigende situatie.
    Ik ben blij dat het voor jou goed afgelopen is, op wat buikpijn na.
    Het toont ook aan dat de afspraken die je tijdens een briefing, en die komen uit een theoretische benadering van mogelijke problemen, en niet door echte praktijkervaring, vaak in geval van een “echt” probleem, niet werken zoals je je had voorgesteld!
    Erger nog, het toont ook aan dat het ene probleem een ander kan veroorzaken (bril vollopen).
    Hetgeen je meemaakte zijn allemaal idiote dingetjes die je, indien ze appart voorkomen, gemakkelijk kan oplossen. De combinatie van ze allemaal bij mekaar wordt dan een bijna onontwarbaar kluwen! Dit kan je enkel overmeesteren als je zo lang mogelijk de kalmte bewaart (hetgeen je ongetwijfeld deed, ook al vind je zelf misschien van niet).
    Ondanks dat je zelf misschien denkt dat je zelf “fouten” hebt gemaakt (?), mag je er fier op zijn dat je dit hebt opgelost (samen met je buddy”s) zonder veel erg.

    Laat dit voorval echter niet te lang rusten, en probeer zo snel mogelijk terug te gaan duiken. Misschien eens een echt “easy” duikje ;-). Enkel op die manier zal de herinnering langzaam slijten, en zal je terug plezier krijgen in je duiken, zonder met dit voorval in je hoofd rond te zwemmen.

    Het is heel moedig om je voorval op dit forum “wereldkundig” te maken! En we kunnen er allemaal uit leren!
    Duiken is nog zo simpel niet!

    Eddy

  • wendy

    Deelnemer
    10 april 2006 om 09:29

    een vraagje/opmerking
    buddy geeft zijn hoofdontspanner aan rubella, rubella ademt 3x , buddy vraagt ontspanner terug. waar is de buddy zijn octopus?

  • davy

    Deelnemer
    10 april 2006 om 11:39

    duik nummer 15 ofzo.
    Aquamarine, het zicht was er zeer slecht.
    We doken met een kandidaat 1* (2de duik) en een instructeur.
    er lag daar een piratenschip/wrak waar ik binnenin als laatste mijn vin verloor.
    ongeloofelijk hoe weinig controle je nog hebt zonder vin, je slaat je been in het rond, maar er gebeurt niks… en die zware fles op je rug draait je op je rug op de bodem.
    in de verte zie ik de instructeur met zijn lamp OK vragen waarop ik met mijn lamp begin te zwaaien (nood)
    waarop geen reactie 🙁
    zelf al half verzuipend die vin proberen aan te trekkenwat niet lukte om vervolgens over de bodem naar de instructeur te kruipen die me dan geholpen heeft.
    Hij kon niet komen omdat hij zijn handen al vol had met die andere beginner…

    Een paar jaar later nog eens mijn vin verloren op de noordzee tijdens de opstijging.
    rond een meter of 15 ineens *floep* vin weg…
    met een eenden-duik en al schoolzwemmend erachter aan gedoken en ze terug aangedaan… niks aan de hand 😉 terug verder opgestegen…
    Heeft me wel tot nadenken aangezet, want die duik was solo zonder iemand in de buurt om te helpen hoewel dat niet nodig bleek.
    Dat was mijn laatste soloduik en niet lang daarna ook spring straps aangeschaft 🙂

  • rubella

    Deelnemer
    10 april 2006 om 13:39

    @Werner: Easy dive… ja en nee. Laat ik duidelijk stellen dat we niet lichtzinnig over de duik gingen, maar we er ook niet bepaald overdreven gingen over nadenken. De procedures werden overlopen, wat tijdens een andere duik wel eens over het hoofd gezien zou durven worden.
    Verder ben ik blij dat ik geen buddyline gebruikt heb. Dit ging onder water ongetwijfeld meer kwaad dan goed gedaan hebben.
    Ik heb zeer zeker geleerd uit deze duik, net zoals ik nog leer uit andere duiken. Mijn visie over briefings verandert amper, ik blijf ervan overtuigd dat er weinig of niets verkeerd gelopen is op dat vlak.

    @Eddy: Volgende begrijp ik niet goed: “Het toont ook aan dat de afspraken die je tijdens een briefing, en die komen uit een theoretische benadering van mogelijke problemen, en niet door echte praktijkervaring, vaak in geval van een “echt” probleem, niet werken zoals je je had voorgesteld!”
    > De keuzes die gemaakt werden waren volgens mij niet gebaseerd op wat theorie, maar op eerdere ervaringen.
    Even vreesde ik dat het in mn kopje ging kruipen, maar de dag erna was de zin om te gaan duiken weer onweerstaanbaar groot, tot minder groot jolijt van de madam. 🙂

    @Wendy: Ik ben wat vergeten te zeggen: Bleek dus dat mn buddy wel degelijk zn octopus gaf en er van dat ‘Mmmmm geen lucht’-geluid geen sprake was. Ik kon dus zonder probleem verder blijven lurken aan zn ontspanner. Omdat ik het dus verkeerd voorhad had ik die ontspanner terug afgegeven. Die zei nadien totaal niet te begrijpen waarom ik die terug weggooide, die ontspanner… 🙂

  • Godiva

    Deelnemer
    10 april 2006 om 17:48

    Onlangs een duik met zeer ervaren duiker in Oosterschelde. Koud water, en het zicht bleek zeer slecht te zijn. Op ongeveer 7 m ontdekte de buddy dat hij vergeten was om zijn droogpakinflator aan te sluiten. Onder druk lukte het hem echter niet. Hij deed teken dat ik zijn kraan moest sluiten (fles met 2 kranen), om te zien of het dan zou lukken. Voor de duik had ik echter niet gekeken wat er op welke 1e trap zat (een fout), en met het slechte zicht kon ik het niet goed zien. Ik draaide dus uiteindelijk de verkeerde trap dicht (die waarop zijn octopus zat). Op een bepaald moment begon de inflator te fuseren, en trok de hoofdontspanner mee in blaas-stand. Tussen de belletjes door (ondertussen is hij er nl helemaal door omringd) geef ik hem mijn ontspanner en schakel zelf over op backup. Ik draai zijn andere kraan ook dicht. Een eenmalige poging tot langzaam opendraaien van de kraan resulteert in nog meer bellen. We stijgen dus samen op 1 fles naar de oppervlakte, waar alles weer wordt aangesloten en opengedraaid. Een 2e poging om te duiken wordt ook snel onderbroken, daar we allebei doorhadden dat het zicht te slecht was, en ook slecht zou blijven gedurende de 2e duik.

  • Werner

    Deelnemer
    10 april 2006 om 19:47

    godiva, “vergeten was om zijn droogpakinflator aan te sluiten” over het hoofd gezien bij de buddy check?

    Ik meen me te herinneren dat het mijn allereerste duik met Lazy charles was in Ekeren …buddy check gedaan en alles ok… en met een “alé dan zijn we weg” van zijn kant keek ik hem aan en zei “misschien handig als je je droogpakinflator aansluit”…
    En eigenlijk weet ik tot op vandaag niet of dit was om mij te testen of dat het gewoon een vergetelheid was.Ik heb het er nadien met hem niet meer over gehad. 🙂

  • Dedjutoch

    Deelnemer
    11 april 2006 om 16:27

    Spool, zie:

    http://duikschoolbonito.be/index.php?h=artikels&s=26

    Die van mij (ons) heeft een ietsje grotere doormeter en is ietsje breder. Maar daarvoor zit er bij mij dan ook 40 meter lijn op van 1 mm.

    Wel opletten dat je de spool nog tussen duim en middenvinger kunt houden om hem te laten afrollen!

    En de “double-ender” niet vergeten! Anders is de kans groot dat je alsnog met een hoop koord zit om in te verwarren!

    Eddy

  • Dedjutoch

    Deelnemer
    11 april 2006 om 17:15

    Trubbles met een buddylijn.
    Dit zal wel weer een zoveelste discussie opstarten over het “al dan niet” nuttig zijn van dat koordje, maar soit. Ik duik bijna al mijn duiken in de Oosterschelde met een buddylijn! Echter NOOIT met 2 aangelijnde duikers.

    Duikplaats Burghsluis, rechts van de havenuitgang, haaks op de pier. Laag water. We zijn nog minstens een uurke te vroeg. Er staan zeer veel wagens op de parking, waarschijnlijk een Nederlandse club vogelaars.
    Omdat het warm is beslissen we ons tijdig klaar te maken, en dan nog een half uurke tegen de dijk gaan te liggen alvorens te gaan duiken.
    Op de dijk aangekomen blijkt echter dat die vogelaars duikers zijn, die hetzelfde gedacht hebben als wij! Effe uitblazen op de dijk en het zweet laten opdrogen alvorens te vertrekken.
    Oei, tussen zo’n bende duiken…. ?????

    We beslissen dan maar om onmiddelijk te water te gaan! Een half uurke voor tijd van te water gaan vertrekken is op die plaats geen probleem!

    We maken een normale duik voor die plaats. Als we terug richting kant aan’t gaan zijn komen we een “stofwolk” tegen. We zien “te laat” dat het gaat om een buddypaar. Ik hou me tegen de grond, om hen “over” ons te laten gaan, en mijn buddy doet het tegenovergestelde! Hij gaat wat omhoog om hen onder ons door te laten gaan! Wat gebeurt er nu? Ook dat buddypaar was met mekaar verbonden door middel van een buddylijn! De twee buddylijnen haken in mekaar (boven-onder ; boven-onder). Ik probeer op de bodem te blijven liggen en af te wachten tot de boel een beetje rustig wordt! NIET DUS! Enkele seconden later wordt er aan mij getrokken en zie ik geen hand voor mijn ogen meer! Ik krijg een paar schoppen tegen mijn duikbril, en wordt op mijn rug getrokken. Alles behalve plezant (dit deed zich voor op -28 meter!).
    Ik heb de reflex om de lijn van mijn pols (ja Luc, mijne pols ;-)) te trekken. Plots wordt er niet meer aan mij getrokken en wordt het terug rustig. Ik zie in de stofwolk mijn buddy echter niet meer. Dan maar eerst enkele meters terug, en kom ik hem dan niet onmiddelijk tegen, dan maar omhoog. We hebben geluk, we komen bijna gelijktijdig aan dezelfde kant uit de stofwolk getaffeld! Ik neem de buddylijn los in de hand, en we maken (kort) onze duik veilig af!

    Aan de kant blijkt dat het andere buddypaar een “noodstijging” (?) had gemaakt omdat er enkele “idioten” (wij dus) in hun buddylijn gezwommen waren. Pfffff….

    Vanaf toen spreek ik af tijdens de briefing, dat in geval we iemand tegenkomen, we ons beiden tegen de grond houden, en de koord naar ons toetrekken!
    Het heeft er ook voor gezorgd dat ik de buddylijn ALTIJD rond mijn pols vastmaak, of tenminste 1 van ons 2! Op die manier moet je niet zoeken, en zelfs als je op je rug belandt, kan je ze gemakkelijk terug lossen!

    Maar… een buddylijn blijft er bijhoren voor mij. Enkele uitzonderingen zijn de plaatsen waar je zonder veel gevaar de verliesprocedure kan toepassen, en dan alleen maar bij goed zicht!

    Eddy

  • Lazy Charles

    Deelnemer
    11 april 2006 om 18:57

    Ik meen me te herinneren dat het mijn allereerste duik met Lazy charles was in Ekeren …buddy check gedaan en alles ok… en met een “alé dan zijn we weg” van zijn kant keek ik hem aan en zei “misschien handig als je je droogpakinflator aansluit”…
    En eigenlijk weet ik tot op vandaag niet of dit was om mij te testen of dat het gewoon een vergetelheid was.Ik heb het er nadien met hem niet meer over gehad. 🙂

    Werner, ik was het echt vergeten hoor, je weet wel mijn Altzheimer light. Ik heb het later trouwens nog eens voorgehad en dan was ik reeds onder water maar dan heeft mijn buddy toen ik er achter vroeg mijn slang aangegeven en heb ik hem onder water aangesloten.

  • Werner

    Deelnemer
    11 april 2006 om 19:55

    😉 :)))

  • Stropken

    Deelnemer
    11 april 2006 om 20:39

    Met dank aan Eddy voor de maten van die spoool.Morgen ga ik effekes kijken in de afvalcontainers of ik niets vind van PVC,ertalon of aluminium.Maar ik zou er zo veel touw niet aanhangen en er ook een asje bevestigen die je met een musketon ergens aan je reddingsvest kunt bevestigen.

  • Barrel

    Deelnemer
    11 april 2006 om 21:21

    Hier even mijn monent van bezinning.

    Misschien is 1 van de redenen waarom men niet al te veel lostlaat dat er nogal grof kritiek geuit wordt op bepaalde momenten.

    Ziehier:
    Duikongeval in de put van Ekeren.
    http://zoekertjes.duiken.be/topicdetail.aspx?id=122682

    Bollingm geeft hier zijn medeleven en refereert naar ervaringen in de bergklimsport. Hij wenst dat mensen nooit een bijna fataal ongeluk hoeven mee te maken en wat gebeurt er? Hij wordt aangevallen op zijn commentaar!

    Dus om in het kort te antwoorden: zijn we bang om voor lul te staan?
    Misschien moeten we onze antwoorden iets aanpassen en zullen er meer (positievere/informatievere/etc) reacties komen?

    Just my $0.02 (euros dan wel te verstaan 😉

  • ecce

    Deelnemer
    9 mei 2006 om 19:27

    Vorige week waren we in Nemo. Het was best wel druk en eerlijk gezegd vond ik het wel een beetje beangstigend om in die nauwe put af te dalen en dan met zoveel duikers. Maar goed, omgeven door een zee van bubbeltjes daalden we rustig af. Op zo’n 26, 27 meter kreeg ik het ontzettend warm. Ik werd overvallen door een gevoel van beklemming en een snel opkomende, onberedeneerbare angst. We zijn meteen wat omhoog gegaan waar het weer wegebde. Nou ja, we…ik gaf niks aan, ging gewoon omhoog en mijn buddy volgde. Op 25 meter bleven we hangen en zwommen wat heen en weer. Daardoor voelde ik me al wat meer op mijn gemak, zo in die put. Inmiddels was het ook een stuk rustiger geworden. Bijna ongemerkt waren we al zwemmend weer wat dieper gegaan en, of het verstandig was of niet laat ik hier in het midden, alsnog tot de bodem gegaan.
    Moraal van het verhaal: onderschat nooit de effecten van verhoogde druk en ga gewoon niet zo diep als je er niet 100% achter staat.

Start of Discussion
0 van 0 berichten Juni 2018
Nu
ajax-loader